A A A

Krystyna Anna Szeronos Du Chateau

 

 

Urodziła się 3 grudnia 1922 roku. Była związana mocno związana z Warszawą. Tu przyszła na świat, tutaj ukończyła gimnazjum, a później - już na konspiracyjnych kompletach w roku 1940 - liceum im. J. Słowackiego. Tutaj zaczęła swe studia zawodowe początkowo w prywatnej Żeńskiej Szkole Architektury W. Jastrzębskiego, później w Szkole Technicznej (taki status nadał okupant Wydziałowi Architektury) i następnie kontynuowała je na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, który ukończyła już po wojnie, uzyskując dyplom w roku 1951. Tutaj również związała się z ruchem harcerskim w Warszawskiej Drużynie Harcerskiej. Środowisko to w sposób zasadniczy ukształtowało Jej świadomość i postawę; we wrześniu 1939 r. w czasie obrony Warszawy była w służbie łączności i obrony przeciwlotniczej, później w harcerskiej pomocy sanitarnej w Wojskowym Szpitalu Ujazdowskim.

 

 

Postawa tego pokolenia uwidoczniła się następnie w trudnych latach okupacji. Krystyna brała udział w pracy podziemnej w Szarych Szeregach i w otwartej walce w Powstaniu Warszawskim. Nie mając możności dotarcia, w chwili wybuchu Powstania, do swego macierzystego oddziału dołączyła w Śródmieściu do batalionu Armii Krajowej "Kiliński", w którym brała udział jako łączniczka i sanitariuszka w walkach o Pocztę Główną przy Placu Napoleona, gmach PASTY przy ul. Zielnej oraz w odciążającym natarciu na Ogród Saski, w czasie którego była ranna. Po raz drugi była ranna w budynku kina "Colloseum". Po upadku Powstania pracowała w kolumnie Polskiego Czerwonego Krzyża przy ewakuacji z Warszawy osób starszych i niedołężnych. Później, gdy przewieziono ich do szpitala w Grodzisku Mazowieckim opiekowała się nimi aż do zakończenia tej działalności PCK.

 

 

Od chwili uruchomienia Wydziału Architektury podjęła na nim studia pracując - jak wielu innych- równocześnie w Biurze Odbudowy Stolicy, a następnie w Zakładzie Osiedli Robotniczych w pracowni arch. Zasława Malickiego nad projektami osiedla WSM Rakowiec. Według Jej projektu wybudowano punktowy dom mieszkalny przy skrzyżowaniu ul. Żwirki i Wigury i ul. Pruszkowskiej. Po uzyskaniu dyplomu przeszła do pracowni prof. Bohdana Pniewskiego, gdzie pracowała nad projektami Teatru Wielkiego, a przede wszystkim Szkoły Baletowej. Chcąc przekazać trudno wówczas dostępne w Polsce idee architektoniczne przetłumaczyła "Kartę Ateńską", wydaną przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie.

 

 

W roku 1957 wyjechała do Paryża, gdzie ponad 15 lat pracowała w firmie architektonicznej Heaum & Persitz biorąc udział w projektowaniu i nadzorując budowę m.in. następujących obiektów w Paryżu: synagogi przy ul. Roquette, gmachu Towarzystwa Bankowego i Finansowego Francusko- Niemieckiego, budynku biurowego "Mutuualite d'Agriculture", prototypowych domów mieszkalnych antysejsmicznych, wg technologii Camus'a, przeznaczonych dla Taszkientu.

 

 

W Paryżu poślubiła światowej sławy architekta i konstruktora prof. Stefana du Chateau. Ślub odbył się wiosną 1957 roku.

 

 

 

 

 

Akt ślubu

 

 

 

Paryski okres jej życia to również niebywale aktywna pomoc okazywana zjawiającym się we Francji architektom polskim, którym starała się ułatwiać poznanie francuskiej architektury oraz nawiązywanie kontaktów ze środowiskiem polskich architektów pracujących we Francji. Tak było np. gdy w 1987 roku przyjechała autokarem, powracająca z Kongresu UIA w Brighton, grupa architektów z Gdańska. Zmobilizowani przez Krystynę polscy architekci żyjący w Paryżu w sposób niebywale sprawny wprowadzili swych kolegów z kraju w nowości francuskiej architektury.

 

 

Państwo Du Chateau w domu

 

 

Nie można nie wspomnieć o Jej godnej uznania postawie wobec zagrożenia śmiertelną chorobą, z którą organizm jej walczył w ostatnich latach. Świadoma śmierci, która jak mówiła czeka przecież każdego - porównywała często to zagrożenie do zagrożenia w czasie Powstania Warszawskiego. Zmarła 14 marca 1989 roku i pochowana została 20 marca 1989 roku na polskim cmentarzu Montmorency.